2011/09/23
September 23rd, 2011 § Leave a Comment
ตอนเช้าไม่อยากจะเปิดตาตื่น
ตอนกลางคืนไม่อยากจะข่มตาหลับ
เป็นวงเวียนชีวิตอยู่เช่นนี้ … ซ้ำซากน่าเบื่อหน่าย
ทุกเช้าลืมตาตั้งแต่เจ็ดโมง ถอนหายใจหนึ่งเฮือก แล้วพยายามนอนต่อทั้งๆที่ไม่เคยหลับได้อีก
กลิ้งไปกลิ้งมาบ้่างอยู่อย่างนั้นจนแดดไม่ใช่แค่แยงตา แต่สาดตา ราวๆแปดโมงถึงจะลุกขึ้นมาสโลสเลทำอาหารเช้า
ส่วนตอนกลางคืน มันรู้สึกเหมือนยังมีอะไรค้างคา มีอะไรที่ต้องทำ ยังทำไม่เสร็จ แต่ก็นึกไม่ออกว่าอะไร
เพราะงั้นจึงยังไม่อยากนอน อยากสะสางมันให้จบๆไปก่อน อยากทำให้เสร็จ
แต่ทำอะไร … ?
จากที่ตั้งใจว่าจะเข้านอนห้าทุ่ม ก็กลายเป็นตีหนึ่งไปซะ
ช่วงนี้รู้สึก be too hard on myself บางทีก็ perfectionist ตึงเกินไป ซึ่งทั้งที่พูดอยู่บ่อยๆว่าไม่มีใครเพอร์เฟค
ตัวเราเองก็ด้วย
เพราะงั้นหัวเราะให้กับความโง่เง่าเต่าตุ่นของตัวเองกันเถิด!
เคยไหม .. รู้สึกอะไรขึ้นมา แต่มันทำออกมาไม่ได้
มันไม่เหมาะ
มันน้ำเน่า
มันอาจจะเยอะไป
ทั้งที่ที่จริงแล้ว แค่ทำไปตามความรู้สึก ก็น่าจะสบายใจกว่า
อย่างเวลาคิดถึงเพื่อนที่ไม่ได้สนิทกันมาก
แต่อยู่ๆก็คิดถึง …
พอจะส่งข้อความไปหา ก็คิดเขียนข้อความที่ดีที่สุด เหมาะที่สุด แล้วก็ลงเอยด้วยการกดแคนเซิล .. ไม่ส่งดีกว่า
ครั้งหน้าเอาใหม่ไหม? … คิดให้น้อยลง กรองให้น้อยลง เหมือนเด็กๆ
ไม่ต้องดูฉลาด ไม่ต้องดูถูกไตร่ตรองมาดี
อาจจะแค่เป็นคำง่ายๆสั้นๆ … อย่าง “ทำไรอยู่จ๊ะ” … ก็คงไม่ดูแปลกไป
ต่อไปนี้จะเป็นเด็กมากขึ้น จะ analyze ให้น้อยลง
แต่ใช้ใจทำให้มากขึ้น
