Can’t you just stay in my dream. why bother sticking in my head even when I’m awake.

บางทีก็คิดถึงแสงแดดแผาเผาที่กรุงเทพ
อากาศทึมๆแบบนี้ พาลขี้เกียจเป็นที่สุด

ทำอาหารซ้ำๆมาหลายวัน เป็นคนแบบนี้จริงๆ เห่ออะไรซ้ำๆเป็นช่วงๆ สมัยเรียนก็กินข้าวร้านเดิมๆ สั่งอาหารเดิมๆ
แถมยังชอบฟังเพลงเดิมซ้ำไปซ้ำมา เล่นเกมๆเดิม ไปในที่เดิมๆ ใส่เสื้อผ้าตัวเดิม ดูหนังเรื่องเดิมๆ อ่านหนังสือเล่มเดิมๆ
ทำไมเป็นคน “เดิม” แท้ๆ

ทุกเช้าลืมตาตั้งแต่เจ็ดโมง ถอนหายใจหนึ่งเฮือก แล้วพยายามนอนต่อทั้งๆที่ไม่เคยหลับได้อีก
กลิ้งไปกลิ้งมาบ้่างอยู่อย่างนั้นจนแดดไม่ใช่แค่แยงตา แต่สาดตา ราวๆแปดโมงถึงจะลุกขึ้นมาสโลสเลทำอาหารเช้า

ส่วนตอนกลางคืน มันรู้สึกเหมือนยังมีอะไรค้างคา มีอะไรที่ต้องทำ ยังทำไม่เสร็จ แต่ก็นึกไม่ออกว่าอะไร
เพราะงั้นจึงยังไม่อยากนอน อยากสะสางมันให้จบๆไปก่อน อยากทำให้เสร็จ
แต่ทำอะไร … ?
จากที่ตั้งใจว่าจะเข้านอนห้าทุ่ม ก็กลายเป็นตีหนึ่งไปซะ

ช่วงนี้รู้สึก be too hard on myself บางทีก็ perfectionist ตึงเกินไป ซึ่งทั้งที่พูดอยู่บ่อยๆว่าไม่มีใครเพอร์เฟค
ตัวเราเองก็ด้วย
เพราะงั้นหัวเราะให้กับความโง่เง่าเต่าตุ่นของตัวเองกันเถิด!

เคยไหม .. รู้สึกอะไรขึ้นมา แต่มันทำออกมาไม่ได้
มันไม่เหมาะ
มันน้ำเน่า
มันอาจจะเยอะไป
ทั้งที่ที่จริงแล้ว แค่ทำไปตามความรู้สึก ก็น่าจะสบายใจกว่า

อย่างเวลาคิดถึงเพื่อนที่ไม่ได้สนิทกันมาก
แต่อยู่ๆก็คิดถึง …
พอจะส่งข้อความไปหา ก็คิดเขียนข้อความที่ดีที่สุด เหมาะที่สุด แล้วก็ลงเอยด้วยการกดแคนเซิล .. ไม่ส่งดีกว่า
ครั้งหน้าเอาใหม่ไหม? … คิดให้น้อยลง กรองให้น้อยลง เหมือนเด็กๆ
ไม่ต้องดูฉลาด ไม่ต้องดูถูกไตร่ตรองมาดี
อาจจะแค่เป็นคำง่ายๆสั้นๆ … อย่าง “ทำไรอยู่จ๊ะ” … ก็คงไม่ดูแปลกไป

ต่อไปนี้จะเป็นเด็กมากขึ้น จะ analyze ให้น้อยลง
แต่ใช้ใจทำให้มากขึ้น

Just one of those days that nothing seems to go right.

ทำงานต่อแล้วเข้านอนสักห้าทุ่ม เที่ยงคืน
ประมาณนี้ล่ะนะ